ฟันน้ำนมจะทยอยหลุดไปแล้ว ฟันแท้จะงอกขึ้นมำแทน ฟันแท้คู่แรกจะมาแทนเมื่อโคอายุ 2 ปี การงอกของทั้งฟันน้ำนมและฟันแท้จะเริ่มจำกคู่กลางก่อน คู่ที่ 2, 3 และ 4 จะอยู่ถัดออกไปทั้ง 2 ข้าง ตามลำดับ กำรประมาณอายุโคดูได้จำกฟันแท้ตามภาพ ซึ่งในภาพฟันโคที่อายุ 1 เดือน จนถึงอายุเกือบ 2 ปี จะมีขนาดเกือบ เท่า ๆ กัน เมื่อฟันแท้คู่ที่ 1 เกิดขึ้นจะมีขนาดใหญ่กว่าฟันน้ำนม ดังภาพ

The post การประมาณอายุจากการดูฟันหน้า appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

โคพันธุ์เฮียร์ฟอร์ด – Hereford Breed

โคเฮอร์ฟอร์ด เป็นโคเนื้อพันธุ์เก่าแก่อันดับ 2 รองจากโคชอร์ตฮอร์น ที่มีประวัติมายาวนาน กว่า 200 ปี และยังคงเป็นพันธุ์โคเนื้อที่ใช้ผลิตเนื้อคุณภาพดีเลี้ยงพลโลกอยู่ในปัจจุบัน โคเฮอร์ฟอร์ด เป็นโคเนื้อที่มีลักษณะอันพึงประสงค์สำหรับการผลิตเนื้ออยู่อย่างครบถ้วน เป็นต้นว่า สมบูรณ์พันธุ์ ลักษณะทางการสืบพันธุ์ดี ขนาดและการเจริญเติบโตที่พอเหมาะ ขุนได้ดี คุณภาพซากดีเยี่ยม ค่าใช้จ่ายในการเลี้ยงดูต่ำ กล้ามเนื้อและการให้นมเหมาะสม ปรับตัวได้ดี มีความทนทาน ลักษณะนิสัยดีและผลิตเป็นโคลูกผสมได้ดี

จุดกำเนิดพันธุ์

โคเฮอร์ฟอร์ด เป็นโคที่พัฒนามาจากโคพื้นเมืองสีแดง ซึ่งมีอยู่ในพื้นที่เขตติดต่อระหว่างเวลล์กับฝั่งตะวันตกของอังกฤษ จุดกำเนิดของโคจริง ๆ อยู่ในเมือง เฮอร์ฟอร์ดเชียร์ ซึ่งมีการพูดถึง ในหนังสือการเกษตรหลาย ๆ เล่ม มาตั้งแต่ต้นศตวรรษที่ 1600 และในระหว่างปี 1700 ถึงต้นศตวรรษที่ 1800 ก็มีเอกสารที่บันทึกถึงการเลี้ยงโคพันธุ์นี้ว่า มีการเลี้ยงในฟาร์มหลาย ๆ ฟาร์มในบริเวณเมืองเฮอร์ฟอร์ดเชียร์ Benjamin Tomkins ได้ชื่อว่าเป็นผู้ก่อตั้งพันธุ์เฮอร์ฟอร์ด โดยเริ่มต้นในปี ค.ศ. 1742 ด้วยลูกโคตัวผู้จากแม่โคชื่อ Silver และแม่โค 2 ตัว ชื่อ Pidgeon และMottleซึ่งเป็นมรดกจากพ่อ จากการเริ่มต้น Mr. Tomkins ได้มีเป้าหมายทางเศรษฐกิจ ในการให้อาหาร การเจริญตามธรรมชาติ และการเติบโตด้วยหญ้าและธัญญพืช ทนทาน โตเร็ว ซึ่งเป็นลักษณะที่สำคัญมาจนถึงปัจจุบัน และมีการเสนอบันทึกฝูงโคพันธุ์เฮอร์ฟอร์ดเล่มแรก(The First Herd Book of Hereford Cattle)ในปี 1846 โดย Thomas Eyton แห่งWellington, Shropshire ในบันทึกฝูงเล่มแรกนี้ประกอบด้วย บันทึก พ่อโค 551 ตัว ซึ่งเป็นของ 75 เจ้าของ ได้มีการส่งผ่านบันทึกฝูงพันธุ์นี้มาอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งมีการจัดตั้งสมาคมบันทึกฝูงพันธุ์เฮอร์ฟอร์ด (The Hereford Herd Book Society) ขึ้นเมื่อวันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1878 และเมื่อปี ค.ศ. 1996 ซึ่งเป็นปีครบรอบ 150 ปีของการจดบันทึกพันธุ์เล่มแรก ทางสมาคมได้เปลี่ยนชื่อเป็นสมาคมโคเฮอร์ฟอร์ด (The Hereford Cattle Society) ในปี ค.ศ. 1886 8 ปีหลังจากสมาคมได้ก่อตั้งขึ้นมา การบันทึกในบันทึกฝูงพันธุ์จะประกอบด้วย พ่อ (sire) และ แม่ (dam) ซึ่งอ้างอิงจากการจดบันทึกของบันทึกฝูงพันธุ์เล่มแรก

          โคเฮอร์ฟอร์ดในระหว่างปี 1700 ถึงต้นศตวรรษที่ 1800 ในอังกฤษ มีขนาดใหญ่กว่าปัจจุบันมาก โคเต็มวัยในสมัยนั้น หนักถึง 3000 ปอนด์(1636 ก.ก.) หรือมากกว่า เช่น Cotmore พ่อพันธุ์ที่ชนะการประกวด ที่งาน Royal Show Oxford ในปี ค.ศ. 1839 มีน้ำหนักถึง 3900 ปอนด์(1772 ก.ก.) ต่อมารูปร่างและองค์ประกอบได้มีการคัดเลือก ปรับปรุงจนเปลี่ยนแปลงไป ทำให้มีขนาดและน้ำหนักน้อยลง เพื่อให้มีความกลมกลืน มีคุณภาพและประสิทธิภาพมากขึ้น

Cotmore พ่อพันธุ์โคเฮอร์ฟอร์ด ในปี ค.ศ. 1839 มีน้ำหนักถึง 3900 ปอนด์(1772 ก.ก.)

          ในปัจจุบันมีอย่างน้อย 25 ประเทศทั่วโลกที่มีการบันทึกพันธุ์ประวัติโคเฮอร์ฟอร์ดเป็นของตัวเอง ซึ่งบรรพบุรุษของลูกโคแต่ละตัวและทุก ๆ ตัวที่เกิดมาสามารถเชื่อมโยงถึงบันทึกที่ทำไว้ใน บันทึกฝูงพันธุ์เล่มแรก จากเอกสารบันทึกเกี่ยวกับการนำพันธุ์เฮอร์ฟอร์ดไปยังประเทศต่าง ๆ พบว่า มีการนำโคเฮอร์ฟอร์ดไปยังไอร์แลนด์ในปี ค.ศ. 1775 สหรัฐอเมริกา ในปี ค.ศ. 1817 ออสเตรเลีย ในปี ค.ศ. 1825 และในปัจจุบันได้มีการจัดตั้งองค์กรระหว่างประเทศชื่อว่า World Hereford Council และมีการจัดประชุม World Hereford Conference ทุก ๆ 4 ปี และมีการชุมนุมของประเทศผู้ผลิตโคเฮอร์ฟอร์ดยุโรป (The European Hereford producing Countries) ทุก ๆ 2 ปี

ลักษณะประจำพันธุ์

ลักษณะที่กำหนดไว้โดยผู้บุกเบิกพันธุ์เฮอร์ฟอร์ด ที่มีมากว่า 2 ศตวรรษ ทำให้โคเฮอร์ฟอร์ดมีจุดเด่นของโคเนื้อที่เป็นโคเนื้อเศรษฐกิจในกลุ่มประเทศที่เลี้ยงโคของโลก

• การปรับตัว โคเฮอร์ฟอร์ดสามารถเลี้ยงได้ในสภาพที่หลากหลาย ตั้งแต่เขตอาร์คติคทางยุโรปตอนเหนือและแคนนาดา พื้นที่ปศุสัตว์ที่กว้างใหญ่ในอเมริกาเขตอบอุ่นและเขตร้อนในตอนกลางของทวีปอเมริกาใต้ จนถึงเขตแห้งแล้งในออสเตรเลีย และเขตร้อนในตอนกลางและตอนใต้ของแอฟริกา ซึ่งความสามารถในการหากินภายใต้สภาพแวดล้อมที่เปลี่ยนแปลงไป โคเฮอร์ฟอร์ดไม่เป็นรองใคร
• ความสามารถบนแปลงหญ้า โคเฮอร์ฟอร์ด เจริญเติบโตให้น้ำหนักได้ดี และมีอัตราการเจริญเติบโตดีบนแปลงหญ้า ซึ่งยังเป็นอาหารที่ราคาถูกที่สุด แม่โคที่มีขนาดกลางทำให้สามารถทนทานในการแทะเล็มในฤดูร้อนได้ดี ทำให้มีพลังงานพอเพียงในฤดูหนาวที่มีแต่หญ้าหมักและฟางกินเท่านั้น
• ความเชื่อง โคเฮอร์ฟอร์ด เป็นโคไม่หงุดหงิด ทำให้จัดการได้ง่าย สิ้นเปลืองแรงงานน้อย เกิดความเครียดน้อยระหว่างการส่งตลาดทำให้ผลิตเนื้อคุณภาพดี สำหรับบริโภคได้ดี ทำให้เป็นที่นิยมสำหรับผู้เลี้ยงฝูง
• คลอดง่าย ความสามารถในการคลอดง่าย ทำให้เพิ่มจำนวนลูกต่อปีและลดค่าใช้จ่ายในการต้องตามสัตวแพทย์มาช่วยทำคลอด ทำให้มีกำไรสูงขึ้น
• เครื่องหมายเฮอร์ฟอร์ด จากสีที่ปรากฏและลักษณะที่มองเห็นซึ่งไม่มีความสัมพันธ์ต่อลักษณะทางเศรษฐกิจ โคเฮอร์ฟอร์ดเพศผู้สามารถที่จะถ่ายทอดลักษณะเฉพาะของเฮอร์ฟอร์ดออกไปได้ อย่างเฉพาะเจาะจงเสมือนหนึ่งเป็นเครื่องหมายการค้าคือ ลักษณะหน้าขาว ทำให้สามารถรับรู้ได้ว่านี่คือลูกของเฮอร์ฟอร์ด ทำให้ง่ายต่อการสืบค้นและคาดการณ์ล่วงหน้า
• ความสมบูรณ์พันธุ์ ความสมบูรณ์พันธุ์ดูเหมือนว่าจะเป็นลักษณะประจำพันธุ์ที่สำคัญที่สุดของทุก ๆ พันธุ์ ที่มีผลต่อกำไรมากกว่าลักษณะอื่น ๆ โคเฮอร์ฟอร์ด เพศเมียสามารถผลิตลูกโคหย่านมได้ปีละ 1 ตัว ทุก ๆ ปี ภายใต้สภาพที่แวดล้อมและภูมิอากาศที่หลากหลาย ทำให้เป็นที่นิยมใช้เป็นแม่พันธุ์ในฝูงที่ต้องการประสิทธิภาพในการผลิตฝูงโคเนื้อ
• คุณภาพเนื้อ จากความนิยมที่หันมาบริโภคเนื้อที่มาจากการเลี้ยงด้วยหญ้าธรรมชาติ โคเฮอร์ฟอร์ด ซึ่งเป็นโคพันธุ์ที่สามารถเจริญเติบโตได้ดีด้วยหญ้า ทำให้ผลิตเนื้อคุณภาพดี ที่ตอบสนองตลาดได้ ทำให้เฮอร์ฟอร์ดเป็นที่นิยมและผู้ผลิตเนื้อคุณภาพรายใหญ่ ซึ่งเห็นได้จากจำนวนที่ต้องการในตลาดภายใต้โครงการ เนื้อตราเฮอร์ฟอร์ด
• ความยาวนานในการผลิต ความยาวนานในการใช้งานพ่อพันธุ์เฮอร์ฟอร์ดสามารถพิจารณาได้จากผู้ผสมพันธุ์เฮอร์ฟอร์ด ที่มักจะใช้พ่อโคเฮอร์ฟอร์ดได้ยาวนาน 10-15 ปี ทำให้ลดการจัดหาพ่อพันธุ์ทดแทนซึ่งเช่นเดียวกับโคเพศเมียเฮอร์ฟอร์ด ก็จะมีชีวิตการใช้งานที่ยาวนานเช่นกัน

ความนิยมในการเลี้ยงโคเฮอร์ฟอร์ดทั่วโลก

โคเฮอร์ฟอร์ด ถูกนำเข้ามายังสหรัฐอเมริกา ครั้งแรก ในปี ค.ศ. 1817 โดย Henry Clay แห่ง Kentucky เป็น ตัวผู้ 1 ตัว ตัวเมีย 2 ตัว โคเหล่านี้และลูกที่เกิดขึ้นมาน่าสนใจมาก แต่ในที่สุดก็ถูกผสมกลมกลืนไปกับประชากรโคในท้องถิ่นจนลักษณะของโคเฮอร์ฟอร์ด หายไปอย่างถาวร ฝูงผสมพันธุ์โคเฮอร์ฟอร์ดในอเมริกามีขึ้นอีกครั้งในปี ค.ศ. 1840 โดย William H. Sotham และ Erastus Corning แห่ง Albany, New York และประชากรโคเฮอร์ฟอร์ดเมื่อเริ่มต้นจะหนาแน่นในฝั่งตะวันออกของอเมริการวมถึงฝูงโคใน New England และได้กระจายออกไปทางใต้และตะวันตกเมื่อผู้คนมากขึ้นและความต้องการบริโภคเนื้อโคเพิ่มขึ้น จากการบันทึกในการประกวดที่ New York State Fair มี โคเฮอร์ฟอร์ด ร่วมอยู่ด้วย 11 ตัว และที่ทำให้โคเฮอร์ฟอร์ดเริ่มได้รับความสนใจอย่างมากก็คือการที่ฝูงโคของ T.L. Miller ได้รับเหรียญรางวัลที่ 1 ในงาน Centennial Exposition ใน Philadelphia เมื่อปี ค.ศ. 1876 ทำให้มีผู้เลี้ยงโคเฮอร์ฟอร์ดมากขึ้น จึงมีการนำเข้าจากเมือง Herefordshire เพิ่มขึ้น นับถึงปี ค.ศ. 1880 มีการนำเข้า 200 ตัว แต่ในช่วงปลายปี ค.ศ. 1880-1889 มีการนำเข้ามากกว่า 3,500 ตัว ทำให้มีการใช้โคเฮอร์ฟอร์ด ในอุตสาหกรรมการผลิตเนื้อของอเมริกามากขึ้นและได้มีการจัดตั้ง The American Hereford Association เมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1881

โคเฮอร์ฟอร์ด เป็นโคพันธุ์หลักสำหรับการผลิตเนื้อในอเมริกามายาวนาน จากลักษณะที่สามารถเลี้ยงได้ง่ายและถึงวัยเจริญพันธุ์เร็ว สามารถทำให้มีไขมันได้เมื่ออายุยังน้อย จึงสามารถผลิตเนื้อได้ตามความต้องการของตลาดขณะนั้น(ช่วงปลายทศวรรษ 1930-ทศวรรษ 1940)คือ เนื้อจากโคที่ขุนด้วยหญ้าจะได้ราคาสูง และการนิยมบริโภคเนื้อจากโคที่สมบูรณ์เมื่ออายุน้อย แต่ความต้องการของตลาดเปลี่ยนแปลงไปในช่วงทศวรรษ 1960 คือ ผู้นิยมบริโภคเนื้อที่มีไขมันน้อย ดังนั้นจึงมีการปรับปรุงพันธุ์โคเฮอร์ฟอร์ด ในอเมริกากันอย่างมาก เพื่อทำให้โคเฮอร์ฟอร์ดมีโครงร่างและขนาดใหญ่ขึ้น โตเร็ว ทำให้มีโปรแกรมการคัดเลือกพันธุ์อย่างหลากหลายตามความคิดเห็นของนักปรับปรุงพันธุ์ในแต่ละแหล่ง และยังดำเนินต่อมาจนปัจจุบัน อย่างไรก็ตามโคเฮอร์ฟอร์ด ยังคงเป็นโคพันธุ์หลักของอุตสาหกรรมการผลิตเนื้อในอเมริกา

โคเฮอร์ฟอร์ดในนามีเบีย

          โคเฮอร์ฟอร์ด ถูกนำเข้ามายังออสเตรเลียครั้งแรกในปี ค.ศ. 1826 เป็น ตัวผู้ 1 ตัว ตัวเมีย 3 ตัว โดยนำมายัง Van Dieman’s Land, Hobart, Tasmania และครั้งแรกที่นำเข้ามายังแผ่นดินใหญ่ของออสเตรเลีย ในเดือน ธันวาคม ค.ศ. 1827 โดย George Wyndham, Dalwood, New South Wale และต่อมาก็ได้มีการนำเข้าอีกทั้งจาก อังกฤษ อเมริกา และ แคนาดา และเนื่องจากเป็นโคที่สามารถผลิตเนื้อคุณภาพสูงได้ในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย รวมทั้งมีความสมบูรณ์พันธุ์สูง เชื่องและเป็นที่ยอมรับของตลาดอย่างมาก ทำให้ผู้ผลิตโคเนื้อในออสเตรเลียนิยมเลี้ยงมากทั่วออสเตรเลีย

โคเฮอร์ฟอร์ดในนิวซีแลนด์

การเลี้ยงโคเฮอร์ฟอร์ดในประเทศไทย

ได้มีการนำน้ำเชื้อโคเฮอร์ฟอร์ดมาทดลองผลิตโคลูกผสมเฮอร์ฟอร์ด ตั้งแต่ปี 2512 แต่ลักษณะหน้าขาวไม่เป็นที่นิยมสำหรับเกษตรกรไทยจึงไม่เป็นที่แพร่หลาย แต่ถ้าหากมีการตั้งเป้าหมายสำหรับการเพิ่มผลผลิตเนื้อคุณภาพดีในระยะเวลาสั้น โคเฮอร์ฟอร์ดก็เป็นพันธุ์ที่น่าสนใจมากพันธุ์หนึ่งสำหรับประเทศไทยในปัจจุบัน

Link ที่เกี่ยวข้องกับวัวพันธุ์เฮอร์ฟอร์ด

http://en.wikipedia.org/wiki/Hereford_(cattle)

http://www.hereford.com/hereford-sires.htm

http://www.herefordbeef.net/home

http://www.hereford-namibia.com/members/ombika/index.html

http://www.deitschlandfarm.com/index.htm

http://beefexpoireland.com/hereford.html

บทความนี้ ถูกตีพิมพ์ในหนังสือ โคพันธุ์เนื้อ

ของ บ.พรายทะเลพับลิชชิ่ง จำกัด (โคบาลแมกกาซีน)

ขอบคุณข้อมูลจาก http://www.thailivestock.com/cattle_handling/โคพันธุ์เฮียร์ฟอร์ด-hereford-cattle

The post โคพันธุ์เฮียร์ฟอร์ด – Hereford Breed appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

โคพันธุ์เบลเยี่ยมบลู เป็นสายพันธุ์โคจากประเทศเบลเยียม  โคเบลเยี่ยมบลู มีชื่อเสียงในด้าน การมีกล้ามเนื้อมากกว่าปกติ ที่เรียกว่า “double-muscling” และยังมีข้อดีอื่นๆเช่น ด้านการเจริญเติบโตเร็ว เปอร์เซ็นต์ซากสูง คุณภาพเนื้อดี เนื้อนุ่มมีไขมันต่ำ การถ่ายทอดทางพันธุ์กรรมลักษณะการมีกล้ามเนื้อมากสามารถทำได้ดี และโคเบลเยี่ยมบลูยังถือว่าเป็นโคที่มีกล้ามเนื้อมากที่สุดในโลกอีกด้วย

ประวัติของโคเบลเยี่ยมบลู
สายพันธุ์เกิดขึ้นในภาคกลางและตอนบนของเบลเยียมในศตวรรษที่ 19 จากการผสมข้ามสายพันธุ์ของโคพันธุ์เรดไพน์และแบล๊คไพน์ ในท้องถิ่น กับโคสายพันธุ์ Shorthorn ซึ่งเป็นโคจากสหราชอาณาจักร บางส่วนผสมกับโคพันธุ์ชาร์โรเลย์ การพัฒนาสายพันธุ์ในครั้งแรกเมื่อปลายศตวรรษที่ 19 โดยพัฒนาจากโคนมที่มีลักษณะกึ่งเนื้อกึ่งนม แต่มาหยุดชะงักในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ในปี 1919 ได้มีการกำหนดลักษณะของการพัฒนาพันธุ์ที่ชัดเจนว่า โคกึ่งเนื้อกึ่งนมจะต้องมีรูปร่างเป็นสี่เหลี่ยม มีโครงสร้างกล้ามเนื้อดีและให้ผลผลิตน้ำนมดีด้วย การพัฒนาให้เป็นสายพันธุ์โคเนื้อที่ทันสมัยได้รับการพัฒนาในปี 1950 โดยศาสตราจารย์ Hanset ซึ่งทำงานที่ศูนย์ผสมเทียมในจังหวัด Liege การคัดเลือกพันธุ์ดำเนินมาถึงจุดเปลี่ยนในช่วงปี 1960-1970 โดยได้มีการเน้นที่คัดเลือกลักษณะกล้ามเนื้อเป็นลักษณะเด่น จนได้ลักษณะเฉพาะนั้น  ผ่านการผสมพันธุ์จนได้โคพันธุ์เบลเยียมบลูพันธุ์แท้ ซึ่งผลการคัดเลือกต่อมาทำให้ โคเนื้อเบลเยี่ยนบลู มีการพัฒนาของกล้ามเนื้อบริเวณไหล่ ตะหนอก หลัง และสะโพกใหญ่ขึ้น กระดูกเล็กลง ลำตัวโค้งมน ส่วนหลังใหญ่ท้ายลาดแต่มีกล้ามเนื้อมากเป็นพิเศษ ซึ่งเป็นลักษณะต้นแบบที่ได้จากพ่อพันธุ์ชื่อ Gedeon และหลานของมันที่เป็นพ่อพันธุ์อีก 2 ตัว (Ganache และ Vaiseur)

การวิจัย โคเบลเยี่ยมบลู มีการกลายพันธุ์ตามธรรมชาติในยีน มัยโอสแตติน (myostatin) ซึ่งเป็นโปรตีนปัจจัยการเจริญเติบโตที่มีหน้าที่ควบคุมขนาดของกล้ามเนื้อลายของร่างกายไม่ให้ใหญ่เกินไป myostatin (“myo” หมายถึงกล้ามเนื้อและ “statin” หมายถึงหยุด) Myostatin เป็นโปรตีนที่ยับยั้งการพัฒนากล้ามเนื้อ การกลายพันธุ์นี้ไปรบกวนการสะสมไขมัน ทำให้เนื้อไม่ติดมัน ยีน myostatin ที่กลายพันธุ์ไม่สามารถทำงานได้ตามปกติ ทำให้มีการเติบโตของกล้ามเนื้อไม่ติดมันแบบเร่ง การเจริญเติบโตของกล้ามเนื้อเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงทางสรีรวิทยาในเซลล์กล้ามเนื้อของสัตว์ (เส้นใย) จากการเจริญเติบโตมากเกินไปเป็นโหมดการเจริญเติบโตแบบไฮเปอร์พลาเซีย คือภาวะเซลล์แบ่งตัวเกิน หรือ hyperplasia ซึ่งการเจริญเติบโตแบบนี้ ปกติจะเห็นได้ในช่วงต้นของการตั้งครรภ์เท่านั้น ซึ่งจากภาวะ hyperplasia นี้ ส่งผลให้เกิดลูกวัวที่มีจำนวนกล้ามเนื้อเกิดขึ้นเป็นสองเท่าด้วยเช่นกัน เมื่อเทียบกับลูกวัวที่ไม่มีการกลายพันธุ์ของยีน myostatin ทำให้น้ำหนัก และขนาดแรกเกิดของลูกวัวมากกว่าปกติ อย่างมีนัยสำคัญ

จุดเด่นโคเบลเยี่ยนบลู

• โครงสร้างดี กระดูกเล็ก

• มีการพัฒนาอย่างต่อเนื่อง ขนาดกำลังดี
• สามารถผลิตเนื้อได้ถึงเป้าหมายขณะอายุน้อย

• มีประสิทธิภาพในการใช้อาหารสูง

• อารมณ์ดีเลิศ เชื่อง

• ระยะเวลาตั้งท้องสั้น

• ถ่ายทอดพันธุกรรมให้กับโคลูกผสมได้ดี

• เนื้อนุ่มมากเพราะมีเส้นไยกล้ามเนื้อละเอียด รสชาติดี มีคุณค่าทางอาหารสูง
• การพัฒนาของกล้ามเนื้อมากกว่าปกติ ให้เปอร์เซนต์ซากสูงกว่า 70% ให้เนื้อมาก ไขมันต่ำ

• กล้ามเนื้อพัฒนาได้สูงกว่าปกติ โดยจะเริ่มพัฒนาตั้งแต่อายุ 4-6 สัปดาห์ จึงทำให้โคเนื้อเบลเยี่ยนบลูมีเส้นไยกล้ามเนื้อมากขึ้นได้ถึง 20 %ในพันธุ์แท้ และเมื่อใช้ในโปรแกรมการผสมข้ามพันธุ์กับโคนมหรือโคเนื้อสายพันธุ์อื่น ๆ มันจะช่วยเพิ่มผลผลิตซากจาก 5-10% ในโคลูกผสมเมื่อเทียบกับสายพันธุ์ของแม่ เพราะ Pure Belgian Blues มียีนที่ยับยั้งการผลิต myostatin สองชุด ซึ่งเป็นโปรตีนที่ยับยั้งการเจริญเติบโตของกล้ามเนื้อตามปกติ  ในการผสมข้ามพันธุ์มักจะส่งสำเนาหนึ่งชุด ซึ่งทำหน้าที่เพิ่มน้ำหนักซากของลูกหลานในโปรแกรมการปรับปรุงพันธุ์ได้ดี

โคเนื้อเบลเยี่ยนบลูจัดว่าอายุการตั้งท้องสั้น ลูกตัวผู้จะมีระยะการอุ้มท้องเฉลี่ย 282.6 วัน ลูกตัวเมียจะมีระยะการอุ้มท้องเฉลี่ย 281.6 วัน น้ำหนักแรกเกิด เฉลี่ย 44 ก.ก คลอดลูกตัวแรก อายุเฉลี่ย 32 เดือน แต่สามารถจัดการให้คลอดลูกตัวแรกได้ที่ 24 เดือน ระยะห่างของการให้ลูก เฉลี่ย 14 เดือน โดย 75% ของแม่โคจะมีระยะห่างของการตกลูกอยู่ในช่วง 11-15 เดือน
อัตราการผสมเทียมติดในการผสมครั้งแรก 62-65%โดยคิดจากการไม่กลับสัดในช่วง 60-90 วัน

The post โคพันธุ์เบลเยี่ยมบลู – Belgian Blue Cattle appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น เป็นสายพันธุ์ของวัวที่รู้จักกันดีคือเป็นวัวที่มีลักษณะเขาที่ยาว สามารถกางออกได้ถึง 1.8 ม. (5.9 ฟุต) วัดระยะจากปลายถึงปลายและมีความยาวสองข้างรวมกันถึง 2.54 m (8.3 ฟุต) ที่ยาวที่สุดที่เคยบันทึกไว้อยู่ที่ 3.289 m เป็นของวัวชื่อ Longhorn M Arrow Cha-Ching Longhorn วัวตัวนี้เป็นเจ้าของโดย Richard Flip ผู้ซึ่งอาศัยอยู่ใกล้กับ เฟย์เอตต์วิลล์ รัฐเท็กซัส ส่วนตัวที่ยาวเป็นอันดับสองคือ 3S Danica จาก บริษัท Tallgrass Cattle Company ยาว 2.54 m ข้อมูลเมื่อวันที่ 13 กันยายน 2018

โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น มีสีลากหลายและสามารถเป็นสีใดก็ได้หรือหลายสี แต่สีแดงเข้มและสีขาวเป็นสีที่โดดเด่นที่สุด

โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น เป็นลูกหลานของวัวตัวแรก ที่ก้าวท้าวลงไปในแผ่นดินของทวีปอเมริกาเหนือ เมื่อประมาณ 500 ปีก่อน ที่มาพร้อมกับสำรวจเจอโดยคริสโตเฟอร์โคลัมบัสและอาณานิคมของสเปน เป็นโคที่มีความอดทนต่อความแห้งแล้งได้อย่างดีเยี่ยม มันกลายเป็นผลผลิตที่ได้จากการอยู่รอดของผู้ที่มีความเหมาะสมที่สุด ด้วยรูปทรงที่ผสมผสานระหว่างการคัดสรรจากธรรมชาติและการปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมได้เป็นอย่างดี

การลงทะเบียนสำหรับการเพาะพันธุ์รวมถึง สมาคมพ่อพันธุ์แม่พันธุ์โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์นแห่งอเมริกา ก่อตั้งขึ้นในปี 1964 โดย Charles Schreiner, III เจ้าของฟาร์มเคอร์เคาน์ตี้ ที่สมาคมเท็กซัสลองฮอร์นระหว่างประเทศและ การขึ้นทะเบียนผู้เลี้งโคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น พิพิธภัณฑ์แห่งชาติเท็กซัสลองฮอร์นออนไลน์แสดงความหลากหลายของเขาที่พบในสายพันธุ์ เรื่องราวที่โดดเด่นเกี่ยวกับวัวแต่ละตัวของสายพันธุ์เช่นเดียวกับแกลเลอรีของเฟอร์นิเจอร์ที่ทำจากเขาของพวกมันที่มีราคาแพง

เนื่องจากนิสัยและความเฉลียวฉลาดที่มีมาแต่กำเนิดของพวกเขาเอง โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์นจึงได้รับการฝึกสำหรับการใช้ขี่ยานพาหนะ ลากรถ และขี่ได้

การวิเคราะห์ทางพันธุกรรมแสดงให้เห็นว่าโคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น มีต้นกำเนิดมาจากไอบีเรีย เป็นลูกผสมของของโคโบราณสองสายพันธุ์ คือ taurine หรือโคเขตเมืองหนาว ที่สืบเชื้อสายมาจากตะวันออกกลางและ “indicine” หรือโคเขตเมืองร้อนจากอินเดีย ในสัดส่วนสายเลือด 85% และ 15% ตามลำดับ

โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น เป็นทายาทสายตรงของวัวตัวแรกในแผ่นดินใหม่ที่ คริสโตเฟอร์โคลัมบัส นำฝูงวัวเข้ามาเป็นครั้งแรกในปีค. ศ. 1493 ที่เกาะ Hispaniola ในทะเลแคริบเบียน และ ในปี 2055 อาณานิคมของสเปนได้นำวัวมาเลี้ยงเพิ่มเติมในการเดินทางมาครั้งต่อไป โคนั้นประกอบด้วยสามสายพันธุ์ที่แตกต่างกัน คือ บาร์เรนด้า, เรตินโตและแกรนด์เปียโต ในอีกสองศตวรรษต่อมา สเปนได้ย้ายโคไปทางเหนือเพื่อมาถึงบริเวณที่จะกลายเป็นรัฐเท็กซัส ช่วงใกล้สิ้นศตวรรษที่ 17 วัวหนีหรือถูกปล่อยออกมาอยู่ในป่าสำหรับสองศตวรรษถัดไป ลูกหลานของวัวเหล่านี้พัฒนาอาหารได้สูง ทนต่อความแห้งแล้งและความเครียดสูงและมีลักษณะ บึกบึน และ อื่น ๆ ที่ทำให้มีชื่อเสียง

ผู้ตั้งถิ่นฐานของชาวอเมริกันยุคแรกในเท็กซัสได้รับวัวเม็กซิกันที่ดุร้ายมาจากชายแดนระหว่างแม่น้ำ Nueces และแม่น้ำ Rio Grande และผสมกับวัวตะวันออกของพวกเขาเอง ผลที่ได้คือสัตว์ที่แข็งแกร่งและมีรูปร่างแหลม มีขายาวและมีเขายาวยื่นออกมาถึงเจ็ดฟุต แม้ว่าการผสมกันครั้งนี้มีผลเพียงเล็กน้อยต่อลักษณะหน้าตาของ เท็กซัสลองฮอร์น แต่มันก็เปลี่ยนสี ความหลากหลายของสีตั้งแต่สีฟ้า – เทาและสีเหลืองต่าง ๆ ไปจนถึงสีน้ำตาล สีดำ สีแดงก่ำและสีขาวสะอาดหมดจดและเป็นกระ – จุดด่างดำ

เมื่อเท็กซัสเริ่มมีสงบมากขึ้นหลังจากการผนวกโดยสหรัฐอเมริกา ได้กำหนดวิธีการจัดตั้งฟาร์มและพื้นที่ฟาร์มปศุสัตว์ เนื้อที่เป็นลีนของ Texas Longhorn นั้นไม่น่าดึงดูดในยุคที่สัตว์จำพวกนี้มีราคาสูงและความสามารถของสายพันธุ์ในการเอาตัวรอดจากพืชเลี้ยงสัตว์ที่ขาดแคลนในพื้นที่เปิดนั้นไม่ได้เป็นปัญหาอีกต่อไป สายพันธุ์อื่น ๆ แสดงให้เห็นถึงลักษณะที่มีมูลค่าสูงกว่าโดยผู้เลี้ยงสมัยใหม่ เช่นความสามารถในการเพิ่มน้ำหนักได้อย่างรวดเร็ว Texas Longhorn ค่อย ๆ ลดน้อยลงจนกระทั่งในปี 1927 เมื่อสายพันธุ์ได้รับการช่วยเหลือจากการใกล้สูญพันธุ์ โดยผู้ที่ชื่นชอบจาก United States Forest Service ที่รวบรวมฝูง Texas Longhorn ขนาดเล็กจำนวนหนึ่งไว้เพื่อผสมพันธุ์ในเขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าเทือกเขาวิชิต้า ในลอว์ตัน โอกลาโฮมา โคพันธุ์เท็กซัส ลองฮอร์นได้รับความสนใจอย่างมีนัยสำคัญหลังจากโค ชื่อ “Bevo” ถูกนำมาใช้เป็นตัวนำโชคของมหาวิทยาลัยเท็กซัส ที่ออสตินในปี 1917 และภาพของสัตว์กลายเป็นเรื่องปกติที่เกี่ยวข้องกับทีมกีฬาของโรงเรียนที่รู้จักกันในชื่อเท็กซัส ลองฮอร์น

ไม่กี่ปีต่อมา J. Frank Dobie และคนอื่น ๆ รวมฝูงสัตว์เล็ก ๆ เพื่อเก็บไว้ในสวนสาธารณะรัฐเท็กซัส โดยมี Oilman Sid W. Richardson ช่วยในเรื่องการเงินในโครงการนี้ พวกเขาได้รับการดูแลส่วนใหญ่เป็นความแปลก แต่ความต้านทานต่อโรคและความสามารถในการเจริญเติบโตบนทุ่งหญ้าชายขอบอย่างรวดเร็ว สามารถฟื้นฟูสายพันธุ์เป็นวัวเนื้อและสำหรับการเชื่อมโยงไปยังประวัติศาสตร์เท็กซัส โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น ที่มีเลือดสูงสามารถขายได้ในราคา $ 40,000 หรือมากกว่าในการประมูล โดยมีมูลค่า 380,000 เหรียญ ในวันที่ 18 มีนาคม 2017 สำหรับวัวชื่อ 3S Danica ในช่วงขาย Legacy XIII ที่ Fort Worth, Texas

ผู้เลี้ยงมักผสมข้ามสายพันธุ์กับสายพันธุ์อื่น ๆ เพื่อเพิ่มความแข็งแรงของลูกผสมและการคลอดง่าย น้ำหนักตัวแรกเกิดที่ลดลง ถึงแม้จะโตช้าและโตเต็มที่ในเวลาแปดหรือสิบปีและช่วงจาก 800 ถึง 1,500 ปอนด์ แต่ระยะเวลาในการสืบพันธุ์ของพวกมันจะยาวเป็นสองเท่าของสายพันธุ์อื่น ๆ

Texas Longhorn ผลิตเนื้อไม่ติดมัน (เนื้อสัตว์มีไขมันน้อยกว่าต่อออนซ์) การศึกษาที่มหาวิทยาลัยหลายแห่ง แสดงให้เห็นว่าเนื้อของ Texas Longhorn นั้นมีโคเลสเตอรอลต่ำกว่าโคเนื้อสายพันธุ์อื่นอย่างเห็นได้ชัด Texas Longhorn ที่เลี้ยงบนแปลงหญ้าโดยปราศจากสารเคมีหรืออาหารเสริมเนื้อสัตว์มีโคเลสเตอรอลต่ำกว่าอกไก่ที่ไม่มีผิวหนัง เนื้อของพวกเขาอร่อยมากและมีสีแดงสดสวย

ข้อดีของโคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์น

1. Lean Meat – โคสายพันธุ์นี้ผลิตเนื้อที่มีไขมันน้อยและมีโคเลสเตอรอลต่ำเป็นที่ชื่นชอบบสำหรับผู้ที่ใส่ใจสุขภาพในปัจจุบัน
2. ให้กำเนิดลูกตัวแรกตอนอายุยังน้อยก่อนอายุ 16 เดือน อายุยืนสามารถให้ผลิตลูกได้
3. คลอดง่ายไม่ต้องการความช่วยเหลือในการทำคลอด
4. ต้องการอาหารเสริมน้อยลงเพราะวัวใช้ประโยชน์จากอาหารหยาบที่มีอยู่ได้อย่างมีประสิทธิภาพ โคพันธุ์เท็กซัสลองฮอร์นกินหญ้า และวัชพืชในวงกว้างกว่าปศุสัตว์อื่น ๆ เจ้าของเท็กซัสลองฮอร์นสามารถใช้ทุ่งหญ้าที่ต้องการปุ๋ยและยาฆ่าวัชพืชน้อยกว่าเจ้าของวัวสายพันธุ์อื่น
5. ต้านทานโรค / ปรสิต – ภูมิคุ้มกันตามธรรมชาติที่พัฒนามานานหลายศตวรรษ และยังมีวิธีจัดการกันปรสิตบางอย่างได้ด้วยตัวเอง ซึ่งนั่นหมายถึงจะลดค่าใช้จ่ายทางด้านยา การรักษาที่น้อยลงและยังต้องแรงงานน้อยลงด้วย

ขอบคุณข้อมูลจาก https://smartcowboy.blogspot.com/2019/03/texas-longhorn-cattle.html

The post โคพันธุ์เท็กซัส ลองฮอร์น – Texas Longhorn Cattle appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

วัวเอฟ (วัว F) คืออะไร ?

การสร้างวัวเอฟ (F) คือ รูปแบบของการพัฒนาพันธุ์จากวัวพันธุ์เมืองหรือลูกผสมไปสู่วัวไทยวากิว หรือสายพันธุ์อื่น เลือดร้อยหรือพันธุ์แท้ โดยต้องผสมพันธุ์ไป 5 รุ่น หรือ เอฟ 5 หลักการสร้างวัวเอฟ เริ่มต้นจากใช้วัวที่เป็นลูกผสมซีบู ที่ดูด้วยตาแล้วรู้ว่าเป็นวัวลูกผสม ไม่ใช่วัวไทยหรือวัวพื้นเมืองแท้ๆ ไม่ว่าจะเป็นวัวลูกผสมบราห์มัน ฮินดูบราซิล เรดซินดี้ ซาฮีวาล ก็ได้ ขอให้เป็นวัวลูกผสม จะมีเลือดอะไรกี่เปอร์เซ็นต์ก็แล้วแต่ มาเริ่มต้นกันใหม่ที่ F1 ส่วนแม่วัวไทยพื้นเมืองแท้ๆ นั้นต้องผสมกับบราห์มันก่อน เมื่อได้ลูกเพศเมียที่ออกมาก็จด F1 การระบุระดับสายเลือดบราห์มันของวัวเอฟมีหลักการคิดคำนวณง่ายๆ คือ ใช้เลือดพ่อ+เลือดแม่ แล้วหารด้วย 2 สามารถระบุได้ดังตาราง

1. พ่อ Full Blood 100% + แม่สายเลือดอื่น = 50% Wagyu F1
2. พ่อ Full Blood 100% + แม่ F1 wagyu 50% = 75% Wagyu F2
3. พ่อ Full Blood 100% + แม่ F2 wagyu 75% = 87.5% Wagyu F3
4. พ่อ Full Blood 100% + แม่ F3 wagyu 87.5% = 93.75% Wagyu F4
5. พ่อ Full Blood 100% + แม่ F4 wagyu 93.75% = 96.85% Wagyu F5

ลูกที่เกิดในชั่วที่ 5 หรือ เอฟ 5 ให้ถือว่าเป็นวัวไทยวากิวพันธุ์แท้

ขอบคุณรูปภาพจาก http://pasusart.com/ลูกผสมวากิว-ทางเลือกที่/

The post การผลิตโคขุนลูกผสมวากิว appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

วัวกีร์ ในอินเดียส่วนใหญ่ผสมพันธุ์โดยผู้เพราะพันธุ์ที่เชี่ยวชาญที่เลี้ยงแบบเร่ร่อน
วัวกีร์ มีการอนุรักษ์สายเลือดให้บริสุทธิ์ในประเทศบราซิล และมีความสำคัญต่อการสร้างสายเลือดวัวอเมริกันบราห์มันแดงในสหรัฐ
วัวกีร์ เป็นหนึ่งในสายพันธุ์วัวซีบูทีสำคัญที่มีต้นเกิดในประเทศอินเดีย เป็นสายพันธุ์ที่ใช้ในการพัฒนาสายพันธุ์วัวอื่นๆในประเทศรวมทั้งสายพันธุ์เรดซินดี้ และชาฮีวาล(มีมากใประเทศปากีสถาน และถูกจัดให้อยู่ในกลุ่ม III ด้วย) มันเป็นสายพันธุ์ที่มีความทนทานต่ออาการร้อน และสารพัดโรคต่างในภูมิภาคเขตร้อน และเป็นที่ทราบดีถึงคุณภาพในการให้น้ำนม และมักถูกผสมข้ามพันธุ์กับแม่วัวนมสายHolstein-Friesian เพื่อสร้างวัวพันธุ์Girolando

วัวกีร์ ตัวเมียสูง 130 ซม. น้ำหนักเฉลี่ย 385 กิโลกรัม ตัวผู้สูง 135 ซม.น้ำหนักเฉลี่ย 545 กิโลกรัม ให้น้ำนมเฉลี่ย 1,590 กิโลกรัม มีบันทึกสถิติ 3,182 กิโลกรัม ที่ระดับไขมัน 4.5% ในประเทศบราซิลให้น้ำนม 3,500 กิโลกรัม และทำสถิติโลกที่ 17,120 กิโลกรัม(per lactation) โดยแม่วัวที่ชื่อ Profana de Brasília
PROFANA de Brasília วัวกีร์ เจ้าของสถิติโลกที่ 17,120 กิโลกรัม(per lactation)วัวสายพันธุ์ Girolando ลูกผสม กีร์ กับ โฮลสไตน์-ไฟรเชี่ยน(Holstein-Friesian)
ด้วยเหตุที่วัวกีร์ในอินเดียเลี้ยงเพื่อต้องการน้ำนม แต่ทุกวันนี้ คนอินเดียหันมานิยมดื่มนมควายกันแทน(พราะให้ไขมัน พลัง และแร่ธาตูที่สูงกว่านมวัว) ทำให้มีการเก็บวัวกีร์ไว้ในฝูงน้อยลงจนใกล้สูญพันธุ์ กล่าวกันว่า กีร์ที่เป็นสายพันธุ์แท้ๆอาจเหลืออยู่ในรัฐกุจราทของอินเดียเพียงราว 3,000 ตัว ขณะที่ประเทศแถบอเมริกาใต้รู้จักวัวกีร์ในฐานะวัวที่ให้น้ำนมสูง และมีรวมกันราวประมาณ5,000,000 ตัวทุกวันนี้ วัวกีร์กำลังจะแพร่กระจายไปทั่วโลก ในประเทศบราซิลที่เป็นที่ทราบกันว่าเป็นผู้ผลิตตัวอ่อนและน้ำเชื้อแช่แข็งวัวสายเลือดอินเดียรายใหญ่สุดของโลก ประเมินวัวกีร์เป็นสายพันธุ์เทียบเคียงสายเลือดวัวนมที่ดีที่สุดของโลก เป็นสายพันธุ์ที่ต้องการมากในประเทศแถบแอฟริกา และเอเชียตะวันออกเฉียงใต้(ประเทศไหนหว่า) สายพันธุ์วัวพระเจ้า(Holy cow)นี้ กำลังเป็นสายพันธุ์ทำเงินให้แก่ประเทศบราซิลขณะที่ในประเทศอินเดีย มีMr. Mansukhbhai Suvagiyaในหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่งของตำบล Junagadh พยายามกระตุ้นให้คนอินเดียให้กลับมาเห็นคุณค่าของวัวสายพันธุ์นี้ และร่วมกับเพื่อนๆในรัฐกุจราทตั้งโครงการสร้างวัวกีร์ระดับคุณภาพให้ได้ 10 ล้านตัว ก่อนไปต่อ ขอสรุปสายพันธุ์วัวอินเดียเพื่อการทบทวนนะครับ
วัวพื้นเมืองของประเทศอินเดียมีมากกว่า 30 สายพันธุ์ ผู้เชี่ยวชาญได้แบ่งออกเป็น 6 กลุ่ม
กลุ่มที่ 1 คือ วัวแคนเกรท หรือ กุซราท เป็นวัวทางตอนเหนือของอินเดีย และปากีสถานแถบลุ่มแม่น้ำสินธุ
เป็นวัวขนาดใหญ่สุด ตัวมีสีเทา หัว-ท้ายมีสีเข้ม ลำตัวตอนกลางสีอ่อนกว่าส่วนอื่น ศีรษะกว้าง หน้าสั้น กกเขาใหญ่และมีหนังหุ้มโคนเขา วงเขากว้างเป็นรูปพิณโบราณ ใบหูกว้าง ใหญ่ และหันเปิดออกมาด้านหน้า รูปร่างหนาทึบลำตัวลึก ขาไม่ยาว เลี้ยงไว้ใช้งานลากหนักๆ และให้นมพอใช้ได้
กลุ่ม 2 คือ วัวเนเลอร์ เป็นวัวเทา-ขาวขนาดกลาง ศีรษะยาว-แคบ ขายาว เขาเล็ก-สั้น ใบหูมีขนาดเล็ก เลี้ยงไว้ใช้งาน และให้นมดี เป็นวัวที่มีประวัติศาสตร์อันยาวนาน ขยายพันธุ์กระจัดกระจายทั่วอินเดียตามประวัติศาสตร์การแพร่ขยายอิทธิพลในยุคการรุกรานของชาวอารยัน มีมากแถบตอนกลางของประเทศ เป็นวัวที่เข้าได้กับทุกสภาพอากาศและสภาพแวดล้อมกลุ่ม 3 คือ วัวกีร์ มีลักษณะเด่นเป็นพิเศษคือ หัวโหนก ใบหูใหญ่และยาว เป็นวัวที่ให้น้ำนมดีมาก ส่วนใหญ่มีสีแดง หรือรอยแต้มจุดทั่วทั้งตัว อยู่แถบลุ่มแม่น้ำสินธุ เขตปากีสถานและรัฐแคนกรทของอินเดีย เป็นวัวที่มีความอดทนต่อสภาพแวดล้อมที่แห้งแล้งได้ดีมากกลุ่ม 4 วัวกลุ่ม Mysore type เป็นวัวพื้นเมืองทางตอนใต้สุดของอินเดีย เป็นวัวขนาดเล็กแบบต่างๆทั้งโหนกใหญ่โหนกเล็กแบบวัวไทย วัวสีเหลืองของจีน เป็นวัวทรหดอดทนสุดๆ แต่เป็นวัวที่ถูกกลืนลักษณะได้ง่ายจากการผสมข้ามพันธุ์ เป็นวัวที่ให้น้ำนมน้อย แต่ออกลูกเก่ง
กลุ่ม 5 และ6 เป็นวัวที่ไม่มีบทบาทต่อการพัฒนาวัวบราห์มันในสหรัฐ
โดยสรุป จะเห็นได้ว่า วัวสายพันธุ์อินเดีย ชาวอินเดียเลี้ยงไว้เพื่อใช้งาน และผลิตนมเป็นหลัก ไม่มีสายพันธุ์ที่พัฒนาขึ้นมาเป็นวัวเนื้อเพื่อการบริโภคโดยเฉพาะ ที่เป็นเช่นนี้เพราะประวัติศาสตร์วัฒนธรรมประเทศของเขาสืบทอดมานับพันๆปี นับถือศาสนาที่ไม่บริโภคเนื้อ นับตั้งแต่3,000ปี ก่อนคริส์ตศักราชที่ชาวพื้นเมืองยุคก่อนชาวอารยันเข้ามามีอิทธิพลนับถือวัวเป็นสัตว์พาหนะของพระเจ้า เป็นสัตว์ให้คุณ และชาวอารยันที่แพร่อิทธิพลครอบครองอินเดียสืบทอดความเชื่อตกทอดมาเป็นศาสนาพราหณ์ เป็นศาสนาพุทธในช่วงหนึ่ง และกลับมาเป็นศาสนาฮินดูในที่สุด ซึ่งตลอดระยะการสืบทอดศาสนาต่อเนื่องมานับพันๆปี ไม่ส่งเสริมคนอินเดียให้บริโภคเนื้อสัตว์ แต่เป็นบราซิล และชาวอเมริกันที่นิยมการบริโภคเนื้อสัตว์นำสายพันธุ์วัวในประเทศอินเดียเหล่านี้ไปพัฒนาเป็นวัวเนื้อ
พรชัย สุวรรณภูมิ
แหล่งที่มา : http://www.thailivestock.com

The post วัว “สายพันธุ์กีร์ “ appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

ประวัติความเป็นมา
เป็นโคที่สำเข้ามาจากประเทศจีนสู่ญี่ปุ่น เพื่อปรับปรุงพันธุ์โค ในยุคสมัยข้าวยากหมากแพงในญี่ปุ่น ในรัชสมัย เมจิ หรือปี คศ. 1868เพื่อนำมาปรับปรุงสายพันธุ์โคในญี่ปุ่น สำหรับเป็นโคนม เนื่องจากในสมัยนั้นเป็นสมัยที่ญี่ปุ่นกำลังพัฒนาประเทศ และขาดแคลนโคนม

ลักษณะของโคอากะอุชิ
เป็นโคที่มีสีน้ำตาล ทั้งเพศผู้และเมีย มีเขาสีน้ำตาล ตามสายพันธุ์ โดยเพศผู้จะมีลักษณะใหญ่กว่าเพศเมีย

โคอากะอุชิในญี่ปุ่น
“พันธุ์ญี่ปุ่นขนน้ำตาล” Japanese Brown (赤毛和種 Akage Washu or Akaushi)หรือ เดิมทีเป็นวัวต้นพันธุ์ในตระกูลวัวแดง ของญี่ปุ่น ซึ่งแม้ว่าจะมีอัตราไขมันในเนื้อต่ำกว่า 12% ความนุ่ม และหอมหวานน้อยกว่าพันธุ์ญี่ปุ่นขนดำ แต่ก็มีรสชาติดี มีความนุ่มพอเหมาะพอควร และลงตัวไม่เลี่ยนจากไขมัน เหมาะสำหรับกินเพื่อสุขภาพ หรือ กลุ่มผู้บริโภค ที่รักสุขภาพ โดยวัวสายพันธุ์นี้จะเจริญวัยได้ดี อัตราการเจริญเติบโตดี มีนิสัยเชื่องกว่าพันธุ์สีดำ มีความแข็งแรง ที่สำคัญคือ ทนต่ออากาศร้อน และให้เนื้อในปริมาณสูงกว่าจึงมักนิยมเลี้ยงในจังหวัดทางตอนใต้ เช่น จังหวัดคุมาโมโตะ และจังหวัดโคจิ หรือ ตามหมู่เกาะต่างๆ ของญี่ปุ่น

ลักษณะเด่นในการเป็นโคผลิตเนื้อ ได้แก่
* การเพิ่มน้ำหนักได้เร็ว ลูกผสมช่ววแรกกับโคสายพันธุ์อื่น จะโตเร็วกว่า 10-20% จะได้น้ำหนักที่ถึงความต้องการของตลาดได้ที่อายุน้อย
* ให้เปอร์เซนต์ซากสูง ให้เนื้อที่มีไขมันแทรกในระดับพอสมควร และมีกล้ามเนื้อมากเมื่อเปรียบเทียบกับวากิวสายอื่น

* มีความสมบูรณ์พันธุ์สูง โคอสกะอุชิ เพศเมียจะถึงวัยเจริญพันธุ์เร็วและมีช่วงชีวิตที่ให้ลูกยาว ส่วนพ่อพันธ์จะมีลูกอัณฑะใหญ่ มีความสามารถในการผสมพันธุ์สูงกว่าโควากิวสายอื่น
* แม่โคอากะอุชิให้น้ำนมดีและมีความสามารถในการเลี้ยงลูกดี ทำให้สามารถผลิตลูกเมื่อหย่านมมีน้ำหนักสูง
* เป็นโคที่เชื่อง ง่ายต่อการจัดการ ซึ่งเป็นสิ่งสำคัญในการจัดการการผลิตโคเนื้อ เมื่อจบโปรแกรมขุนจะสามารถลดความเครียด ในระหว่างการฆ่าได้
* เนื่องจากพัฒนาจากโคเขตร้อนจึงสามารถทนร้อนได้ดี

ลักษณะด้อย ได้แก่

* อัตราไขมันแทรกน้อยกว่าโคขนดำ
* ความนุ่มของเนื้อน้อยกว่าโคขนดำ

การพัฒนาสายพันธุ์
ผสมกับแองกัส (Akaushi cross with angus)

โคพันธุ์ อากะอุชิ และโคพันธุ์แองกัส (Angus) มีความสัมพันธ์ทางพันธุกรรมจากต้นกำเนิดเดียวกัน โคทั้งสองกลุ่มพันธุ์มีขนาดปานกลาง (Medium size frame) ให้ลูกเก่ง เลี้ยงลูกดี ให้นมลูกมาก มีความเป็นแม่ดี ให้ลูกที่มีน้ำหนักหย่านมสูง และมีไขมันแทรกในกล้ามพอสมควร
เมื่อลูกที่เกิดมาไปขุน ได้น้ำหนักปลายทางก่อนเชือด 750 กิโลกรัม ไขมันแทรก 3-5 และน้ำหนักซากสูงพอสมควร

ผสมกับโคบราห์มัน (Akaushi cross brahman)โคลูกผสมบราห์มันกับโคพื้นเมืองมีมากที่สุดในบ้านเรา สาเหตุที่ต้องมีเลือดโคบราห์มัน 75% เนื่องจากโคอากะบุชิพันธุ์แท้มีขนาดใหญ่ ซึ่งถ้าใช้แม่พื้นฐานที่มีเลือดโคบราห์มันอย่างน้อย 75% เมื่อลูกที่เกิดมาไปขุน ได้น้ำหนักปลายทางก่อนเชือด 750 กิโลกรัม ไขมันแทรก 3-4 และน้ำหนักซากสูง

โควากิวอากะอุชิในไทย
โคสายพันธุ์นี้ยังไม่มีโครงการใดๆ ทางภาครัฐ เพื่อสนับสนุน มีเฉพาะทางภาคเอกชน ที่นำเชื้อเข้ามาจำหน่าย อย่างไรก็ดีโคสายพันธุ์นี้เป็นโคที่น่าจับตามองอีกสายพันธุ์ และปรับปรุงพันธุ์ต่อไปแหล่งที่มาของข้อมูล
https://en.wikipedia.org/wiki/Japanese_Brown
https://s3.wp.wsu.edu/…/BreedingHistoryofJapaneseBeefCattle…

Home

ที่มาของรูปภาพ

Homepage 2 ( Simple )

http://www.beefmagazine.co

The post วากิวสีน้ำตาล หรือ อากะอูชิวากิว Japanese Brown appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

The post โคพันธุ์ลิมูซิน – Limousin Cattle appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

เนื้อวัวของประเทศญี่ปุ่น เป็นเนื้อวัวที่มีคุณภาพและอาจเรียกได้ว่าเป็นเนื้อที่แพงที่สุดในโลก แต่วันนี้ผมมีอีกหนึ่งสายพันธุ์ดีจากพันธุ์วากิวที่อยากแนะนำ คือ เนื้อโยเนะซาวะ เนื้อวัวขึ้นชื่อจากโทโฮคุ หรือภาคอีสานของญี่ปุ่นนั่นเอง ถ้าพูดถึง เนื้อวัว แสนอร่อย ประเทศญี่ปุ่น เป็นอีกหนึ่งประเทศที่มีเนื้อวัวโด่งดังไม่แพ้หลายๆ เลยประเทศในโลกเลยนะครับ และถ้าให้พูดถึง เนื้อวัว ชื่อดัง แน่นอนว่าหลายคนมีหลายคำตอบในใจ ไม่ว่าจะเป็น เนื้อโกเบ เอย เนื้อมัตสึซากะ เอย เนื้อเกียวโต เอย แต่จะมีสักกี่คนที่รู้ว่าเนื้อทั้งหลายเหล่านี้ล้วนมาจากวัววากิว

YonezawaSushi

ก่อนอื่นต้องขออธิบายก่อนนะครับ คำว่า วากิว (Wagyu) ในประเทศญี่ปุ่น มาจากการผสมกันของคำ 2 คำ คือ wa หมายถึง ประเทศญี่ปุ่น และ gyu หมายถึง โคหรือวัว นั่นเอง ดังนั้นเมื่อคำ 2 คำนี้มารวมกัน… ใช่เลยครับ! แปลตรงตัวได้เลยว่า วัวญี่ปุ่น โอ้โห! ชื่อแสดงความเป็นเจ้าของแบบสุดๆ งานนี้หากประเทศไหนจะคิดก็อปปี้นี่ยากเลยนะ ซึ่งเจ้าเนื้อพันธุ์ขึ้นชื่ออย่าง วากิว เนี่ย มีสายพันธุ์หลักๆ อยู่ 4 สายพันธุ์ แต่ว่าในแต่ละภูมิภาคของประเทศญี่ปุ่นจะมีการเลี้ยงวัววากิวแต่ละสายพันธุ์กันอยู่ทั่วไปมากมายเลยครับ แล้วแต่ละสายพันธุ์ก็จะถูกเลี้ยงกันในแต่ละภูมิภาค และก็จะมีชื่อเรียกตามชื่อสถานที่นั้นๆ หลากหลายชื่อกันเลยทีเดียวครับ ซึ่งในแต่ละภูมิภาคจะมีการเลี้ยงตามอุณหภูมิและให้อาหารตามพืชพันธุ์ที่โดดเด่นของแต่ละภูมิภาคนั้นๆ นี่จึงเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมรสสัมผัสของเนื้อวัวแต่ละที่ออกมาแตกต่างกัน แม้จะมาจากวัววากิวเหมือนกัน ส่วนสาเหตุหลักๆ ที่ทำให้เนื้อวัววากิวเป็นเนื้อที่มีเอกลักษณ์ หลักๆ แล้วเป็นเนื้อวัวที่มีลักษณะเด่นอยู่ที่เนื้อนุ่มละมุนลิ้นละลายในปาดได้แม้ไม่ใช่เอ็มแอนด์แอ็ม เนื้อวัววากิวเป็นเนื้อวัวที่มีไขมันแทรกสูง ทั้งยังเต็มไปด้วยไขมันที่มีคุณภาพดีล้วนเป็นประโยชน์ต่อร่างกาย เนื่องจากมีสัดส่วนของกรดไขมันไม่อิ่มตัวสูงกว่าวัวพันธุ์อื่นๆ ซึ่งนอกจากจะไม่เป็นอันตรายต่อผู้ที่ชื่นชอบการทานเนื้ออย่างเราๆ แล้ว ยังเป็นไขมันชนิดที่ไม่เป็นไข คุณประโยชน์เหล่านี้เองทำให้เนื้อวัววากิวเป็นเนื้อวัวยอดนิยมในหมู่คนรักเนื้อ

วันนี้ผมอาสาพาไปชิมเนื้อชื่อดังจากโทโฮคุ ซึ่งโทโฮคุเป็นดินแดนฝั่งทิศตะวันออกเฉียงเหนือที่มีพื้นที่ครอบคลุมเกาะฮอนชูอยู่ถึง 1 ใน 4 เลยทีเดียว ซึ่งลักษณะภูมิสภาพของโทโฮคุจะถูกแบ่งโดยเทือกเขาเป็น 2 ด้าน ด้านหนึ่งคือ ฝั่งทะเลญี่ปุ่น จะมีอากาศหนาวเย็น หิมะตกหนักในฤดูหนาว ขณะที่อีกฝั่งจะเป็นฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกซึ่งจะมีอากาศอบอุ่นกว่า และ 1 ใน 4 ของข้าวที่ผลิตในญี่ปุ่นมาจากภูมิภาคนี้ครับ

และที่ภูมิภาคโทโฮคุ ยังมีจังหวัดที่มีชื่อเสียงในด้านฟาร์มวัวอย่าง จังหวัดยะมะกะตะ ซึ่งสภาพแวดล้อมของจังหวัดยะมะกะตะถือว่าจังหวัดที่เหมาะแก่การเลี้ยงวัวและยังเป็นแบบอย่างฟาร์มวัวที่ดีอีกที่หนึ่งเลยทีเดียว ส่วนเนื้อวัวเลื่องชื่อของจังหวัดนี้ก็คือ เนื้อวัวโยเนะซาวะ ซึ่งเป็นเนื้อวัวที่โด่งดังมานานของหนึ่งในเนื้อวัววากิวพันธุ์ขนดําระดับท็อปคลาสของญี่ปุ่นเลยนะครับ เรียกได้ว่าสามารถเทียบชั้นกับเนื้อมัตสึซากะหรือเนื้อโกเบเลยก็ว่าได้ ด้วยสภาพภูมิอากาศที่ผสมกันระหว่างร้อนจัดและหนาวจัดเช่นเดียวกับภูมิประเทศแบบที่ลุ่มและยังมีดินที่อุดมสมบูรณ์รอบๆ แม่น้ำโมกามิ ทำให้มีธัญพืชมากมายและยังเป็นสภาพแวดล้อมที่เหมาะแก่การเติบโตของวัวอย่างยิ่ง ส่วนจุดเด่นที่แตกต่างของเนื้อชนิดนี้ คือ มีระดับไขมันที่สูงและความหวานของเนื้อบวกกับมีรสสัมผัสที่พร้อมจะละลายในปากที่คุณจะไม่มีวันลืม
โดยที่จังหวัดยะมะกะตะมีร้านอาหารที่ทำจากเนื้อโยเนะซาวะอยู่มากมาย ไม่ว่าจะเป็น โอโคโนมิยากิ ซูชิ สุกี้ยากี้ สเต็ก ชาบู ร้านเนื้อย่าง ไม่เว้นกระทั่ง เอะกิเบน (อาหารกล่องประเภทหนึ่งที่ขายบนรถไฟ) ก็มีข้าวหน้าเนื้อโยเนะซาวะกิวเป็นที่นิยมไม่แพ้กัน การเดินทางไปชิมก็ง่ายแสนง่าย เพียงคุณไปลงที่สานี JR Yonezawa Station Car แล้วเดินเล่นกินลมชมวิวเพียงไม่กี่นาที แล้วหันซ้ายหันขวาคุณจะพบว่ามีร้านเนื้อโยเนะซาวะอยู่รอบกาย ก็แน่ล่ะครับ… มาถึงถิ่นโยเนะซาวะขนาดนี้ ไม่เจอเมนูเนื้อโยเนะซาวะอันเลืองชื่อก็แปลกแล้ว แต่ถ้าคุณมาถึงแล้วยังพลาดอีกเนี่ย บอกเลยครับว่าแปลกสุดๆ

ที่มา: https://www.mushroomtravel.com

The post เคยลองยัง ”โยเนะซาวะ” เนื้อวัวสายพันธุ์ดีจากวัววากิว appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.

โคพันธุ์ชาร์โรเล่ส์ (Charolais)

วัวพันธุ์ชาโรเลส์มีถิ่นกำเนิดในเมืองชาโรลส์ (Charolles) ประเทศฝรั่งเศส เดิมเคยเลี้ยงเป็นโคงาน แต่ได้ทำการคัดเลือกพันธุ์เพื่อใช้เป็นทั้งโคงานและโคเนื้อ (Dual Purpose) ลักษณะทั่วไปลำตัวมีสีขาวถึงสีครีม อาจมีผิวหนังสีแดงโดยเฉพาะบริเวณรอบจมูก ตา และใต้ท้อง จัดว่าเป็นโคเนื้อที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกพันธุ์หนึ่ง โคเพศผู้โตเต็มที่มีน้ำหนักตัว 1,000-1,200 กิโลกรัม เพศเมีย 800-850 กิโลกรัม แม่โคให้ลูกที่มีน้ำหนักแรกเกิดสูง (45 กิโลกรัม) และน้ำหนักตัวเมื่อหย่านมสูง (270-300 กิโลกรัม) เป็นโคที่มีการเจริญเติบโตเร็ว (1.0-1.2 กิโลกรัม/วัน) เมื่ออายุได้ 15 เดือน บางตัวมีน้ำหนักถึง 500 กิโลกรัม โคพันธุ์ชาโรเลส์ มีรูปร่างยาวเพรียวกว่าโคพันธุ์ยุโรปอื่นๆ มีขาสั้น ลำตัวลึก แม่โคให้นมดี เลี้ยงลูกเก่ง มีเปอร์เซ็นต์ซากสูงกว่าโคพันธุ์อื่นๆ คุณภาพซากดีมาก เนื้อมีคุณภาพดี ในเมืองไทยได้นำมาผสมพันธุ์กับโคลูกผสมบราห์มัน แต่รักษาระดับเลือดของพันธุ์ชาร์โรเลส์ ให้อยู่ระหว่าง 50.0-62.5% (Blakely and Bade, 1994) ไม่พบรายงานว่า มีเกษตรกรเลี้ยงชาโรเลส์พันธุ์แท้ในระบบฟาร์มทั่วไปในเมืองไทย

เส้นทางการปรับปรุงพันธุ์

ในการปรับปรุงพันธุ์ ทาง เอ.ดี.วาย. ฟาร์ม นอกจากจะมีหน่วยงานของรัฐในพื้นที่เป็นที่ปรึกษาแล้ว ทีมงานของที่นี่ยังมีความแข็งแกร่งและชำนาญ เนื่องจากเป็นทีมงานที่เคยผ่านการเลี้ยงโคนมมาก่อนซึ่งการปรับปรุงพันธุ์เริ่มขึ้นด้วยการเก็บแม่พันธุ์จากที่ต่างๆ มาอย่างต่อเนื่องในส่วนของแม่พันธุ์ชาโรเลส์จะเป็นแม่พันธุ์ที่มีสายเลือดสูงที่ทางกรมปศุสัตว์ส่งเสริมไว้ในพื้นที่ และส่วนหนึ่งถึงรวบรวมมาจากแม่พันธุ์ที่เกิดจากโคนมผสมกับน้ำเชื้อชาโรเลส์ แล้วนำมาปรับปรุงพัฒนาขึ้นมาเรื่อยๆ ด้วยความร่วมเมือจากปศุสัตว์อำเภอ จากศูนย์ผสมเทียม โดยใช้น้ำเชื้อส่วนหนึ่งจากการสนับสนุนของกรมปศุสัตว์ และอีกส่วนทำการสั่งซื้อน้ำเชื้อมาจากต่างประเทศนำเข้ามาจากประเทศฝรั่งเศส เป็นน้ำเชื้อระดับท็อปในแต่ละปี โดยเน้นที่พ่อพันธุ์เพื่อจุดประสงค์เรื่องเนื้อเป็นสำคัญ อย่างไรก็ดีตังแต่เริ่มปรับปรุงพันธุ์จนกระทั่งปัจจุบัน เอ.ดี.วาย. ฟาร์ม ได้ใช้น้ำเชื้อโคเลือดร้อยมาโดยตลอด พร้อมๆ กับเก็บโคเพศเมียไว้เป็นแม่พันธุ์ จึงทำให้พันธุ์พื้นฐานมีสายเลือดโคตระกูลเมืองหนาวมากกว่า 87.5 และในรุ่นลูกที่เกิดในช่วงปี 50-51 กลายเป็นโคตระกูลเมืองหนาวสายเลือดมากกว่า 90% หรือเกือบ 100%  ซึ่งตามหลักการปรับปรุงสายพันธุ์ถือว่าเป็นพันธุ์แท้ 100% (โคพันธุ์ชาโรเลส์เป็นส่วนใหญ่) ในโคพันธุ์ชาโรเลส์ และ ซิมเมลทัล ทางบริษัทมุ่งเป้าปรับปรุงพันธุ์ ให้เป็นพันธุ์แท้ และสามารถเลี้ยงในเมืองไทยได้ พร้อมกันนั้นยังนำการย้ายฝากตัวอ่อนมาใช้เพื่อปรับปรุงพันธุ์ร่วมด้วย ในกรณีที่ต้องการพ่อแม่พันธุ์ที่ยอดเยี่ยม และพันธุกรรมโคเนื้อสายพันธุ์อื่นๆ

ความพร้อมในการปรับปรุงพันธุ์ของ A.D.Y. ฟาร์ม นอกจากในส่วนของบุคลากรซึ่งมีทีมงานสัตวบาลที่คอยดูแลแล้ว ในส่วนของเครื่องมือและสิ่งอำนวยความสะดวกมีความพร้อมแล้วร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่ว่าจะเป็นในส่วนของห้องแลปที่มาตรฐาน เครื่องมือครบครัน ฉะนั้นการปรับปรุงพันธุ์จึงสามารถเดินไปข้างหน้าได้ตามเป้าหมายที่ฟาร์มตั้งเป้าเอาไว้ และจะเดินหน้าเรื่องการปรับปรุงพันธุ์ไปเรื่อยๆ ภายใต้สโลแกนที่ว่า “พันธุ์โคชั้นนำ โคเนื้อชั้นยอด”

1. มีการเติบโตเร็ว ซากมีขนาดใหญ่ เนื้อนุ่ม เนื้อสันมีไขมันแทรก(marbling)เป็นที่ต้องการของตลาด
   เนื้อโคคุณภาพดี
2.  เหมาะที่จะนำมาผสมกับแม่โคบราห์มันหรือลูกผสมบราห์มันเพื่อนำลูกมาเลี้ยงเป็นโคขุน

ข้อเสีย

1. ถ้าเลี้ยงเป็นพันธุ์แท้หรือมีสายเลือดสูงๆจะไม่ทนต่อสภาพอากาศในบ้านเรา
2. ไม่เหมาะที่จะใช้ผสมกับแม่โคขนาดเล็กเพราะอาจทำให้คลอดยาก

The post โคพันธุ์ชาร์โรเล่ส์ (Charolais) appeared first on ตลาดโค.com (www.taradko.com) คือตลาดนัดออนไลน์ ซื้อ – ขาย แลกเปลี่ยน ประมูล โค กระบือ ออนไลน์แห่งแรกในประเทศไทย.